Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Θα έρθει η ώρα,θα δεις

Ali Falak

Θα’ ρθει η ώρα, θα δεις
που δεν θα θες άλλο να κρυφτείς.
Θα’ρθει η ώρα θαρρώ
με βήματα γερά να πατώ.

Δεν φοβάμαι σκιές
από ένα χτες γεμάτο πληγές.
Σαν ασπίδα κρατώ
πως τέλειωσαν όλα
μα εγώ είμαι εδώ.
Πως μπορώ και γελώ
και αν οι άλλοι μισούνε
εγώ θ’αγαπώ!

Με κοιτώ τώρα πια
και βλέπω δυο μάτια σίγουρα για
αυτά που θέλω
αυτά που ποθώ
αυτά που ξέρω
αυτά που είμαι εγώ.

Και αν εσύ γελάσεις και πεις
‘Είσαι μια άλλη, μακριά μου να ζεις.’
‘Είμαι επιτέλους εγώ’, θα πω,
‘κρυμμένη αιώνες σε σπηλιές αλλονών.’

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Dream On And Trust Your Butterflies

Dream On-Christian Schloe                                                                       

Η δύναμη

Κυνηγάς τα όνειρα τ' άπιαστα μα του χρόνου γυρνάνε οι κλεψύδρες και ξυπνάς βουτηγμένος σε κλάματα όταν όλα έχουν γίνει ρυτίδες. Ψάχνεις το άλλο, το ξένο, το άγνωστο τη σημαία σηκώνεις και φεύγεις μα η ψυχή σου δε φτάνει το άβατο τι είναι αυτό που στ' αλήθεια γυρεύεις; Σ' ένα δρόμο βαδίζεις μονάχος σου όλοι γύρω ύποπτα σε κοιτάνε τους φωνάζεις, καλείς για βοήθεια μα το μόνο που ξέρουν-χτυπάνε. Την αλήθεια αντικρύζεις κατάματα εκείνη που κάπου βαθιά σου φοβάσαι τις πληγές δεν τις κλείνουν τα ράμματα και δε μπορείς ήσυχος να κοιμάσαι. Μα είναι θάλασσα η δύναμη μέσα σου να θυμάσαι κάθε λίγο όταν πέφτεις κύμα σηκώνει μέσα στις φλέβες σου στην ακτή να σε βγάλει ν' αντέχεις!

Η λίστα της ευτυχίας

Τ ο τραγούδι έχει κολλήσει στο repeat και όμως, κάθε φορά νιώθω και κάτι διαφορετικό ακούγοντάς το. Και μία απ’ αυτές αισθάνθηκα πως θέλω να γράψω γι’ αυτά που με κάνουν ευτυχισμένη και έτσι να τους πω ευχαριστώ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ… Στον άνθρωπο που περίμενα να έρθει και δεν ήρθε ποτέ και έτσι έδωσε την ευκαιρία σε άλλους ανθρώπους να με πλησιάσουν και να πάρουν αυτά που είχα για να τα δώσω. Στον έρωτα που είμαι ερωτευμένη μαζί του και δεν το ξέρει. Γιατί κάποιες φορές το να το σκέφτεσαι είναι πιο δημιουργικό απ’ το να το ζεις. Σε εκείνους που προσπάθησαν να δυσκολέψουν τη ζωή μου με την κακία τους και δεν με έκαναν ίδια με αυτούς. Στην απόφαση μου να μείνω ‘εγώ’ και ν’ αντέξω την κακεντρέχειά τους αντί να αλλάξω ώστε να με αφήσουν ήσυχη. Στους δικούς μου ανθρώπους που με αποδέχονται, με ανέχονται και στέκουν διακριτικά κάπου μακριά μα πάντα εδώ, με την αγάπη τους να με περιμένει. Στους κριτές μου που μου δίνουν αξία. Στα συναισθήματά μου που κ...